Home Perspektywy Song Shiqiang Droga do Huaqiangbei: Pięć sztuk wdzięczności

Droga do Huaqiangbei: Pięć sztuk wdzięczności

2026-10-27 939

Nadchodzi Nowy Rok, a kalendarz towarzyski jest wypełniony po brzegi. Od kilku dni co chwila wracam do Huaqiangbei, żeby pić i plotkować bzdury ze starymi znajomymi. Rozmowa zeszła na temat tego, jak Old Song zrobił tu taką furorę kilka lat temu. W tamtych czasach zebrałam mnóstwo wyróżnień: trzy lata z rzędu, w 2012, 2013 i 2014 roku, zostałam uznana za najlepszą żartownisię Huaqiangbei, najwybitniejszą ekonomistkę uliczną Huaqiangbei i najpopularniejszą pisarkę popularnonaukową Huaqiangbei wśród kobiet w średnim wieku. Wszyscy nalegali, żebym podzieliła się sekretem, więc wykorzystam moje ponad osiemdziesięcioletnie doświadczenie życiowe i przedstawię to, co wiem o pracy z ludźmi.

Kiedy po raz pierwszy wkraczasz w nowe kręgi, chętnie rozmawiasz ze wszystkimi, ale wiele osób jest nieśmiałych i niepewnych siebie. Niektórzy boją się powiedzieć coś niewłaściwego i kogoś urazić; inni martwią się, że nie dorastają do pięt, że ich poglądy nie są wystarczająco mądre i że zrobią z siebie idiotów. Brat Bo, wiceprezes LCSC, porównuje to do młodej dziewczyny czekającej na swojego chłopaka: boi się, że się nie pojawi, i boi się, że pojawi się i będzie się źle zachowywał – bolesny dylemat. Stara Pieśń o Kinghelm W bardzo krótkim czasie zyskał popularność wśród sklepikarzy z Huaqiangbei i kobiet z branży second hand, więc musi być w tym jakaś metoda, zestaw sztuczek. Przedstawię je dzisiaj z nadzieją, że mój skromny wkład zainspiruje innych do podzielenia się własnymi spostrzeżeniami.

Droga do Huaqiangbei: Pięć sztuk wdzięczności

Aby zjednać sobie ludzi, sprowadziłem to wszystko do jednego słowa: wdzięczność. Po pierwsze, wdzięczność władzy; po drugie, pieniądzom; po trzecie, gustom ogółu; po czwarte, tłumowi; po piąte, sobie. Wyryj sobie te pięć w głowie i wciel je w życie, a czy istnieje jakieś koło, którego nie potrafisz ogarnąć?

1. Władza zalotów

Zacznijmy od podstaw. Jesteśmy obywatelami tego kraju i nie zaszkodzi zachować odrobinę wiary w miejsce, w którym żyjemy. W ciągu ostatnich kilku dekad moje własne życie zmieniło się nie do poznania, w tempie, jakiego nie widzieliśmy od tysięcy lat. Tutaj, w Huaqiangbei, codziennie pijemy lampkę wina, żartujemy ze sklepikarzami i śpiewamy na karaoke; to wcale nie jest złe. Tam, gdzie społeczeństwo zawodzi, dajmy mu trochę zrozumienia i przestrzeni. Nikt z nas nie jest szczególnie szlachetny; wszyscy musimy się doskonalić, uszlachetniać i awansować krok po kroku. Szukajcie tego, co dobre w kraju, w którym żyjemy, i w sposobie, w jaki jest zarządzany; narzekajcie trochę mniej i wprowadźcie do obiegu trochę więcej sprawiedliwości i pozytywnej energii.

Do tego dochodzi jeszcze ogromna władza, jaką dzierżą współcześni właściciele grup; oprócz starego lidera zespołu produkcyjnego, właściciel grupy jest uważany za starszego urzędnika. Jeśli ktoś go urazi, kiwnie jednym małym palcem i wyrzuca go z grupy, a wtedy nie ma śpiewania ani picia, i cóż to za ponury interes. Weźmy na przykład właściciela grupy Huaqiangbei Electronics Fun, wielkiego mężczyznę w czerni z Anda Technology w Singapurze, Jasona Fana – jego w ogóle nie wolno obrażać. Nikt nie ma prawa narzekać, że ciągle zamieszcza ogłoszenia „Anda, specjaliści od międzynarodowych zakupów”; kiedy przyjdzie rachunek, musimy udawać, że się o niego kłócimy i pod żadnym pozorem nie wymykać się w tym momencie do toalety. Gdyby brat Jason kiedykolwiek odkrył prawdę i zaczął wyrzucać ludzi z grupy, stracilibyśmy kontakt z tymi wszystkimi pięknymi sklepikarkami, a to byłby kiepski interes. Kiedyś powiedziałem mu, że wszystkie młode piękności w grupie są jego, a panie w średnim wieku może zostawić reszcie z nas, braci. Był tak wzruszony, że wstał przez stolik kawowy, żeby uścisnąć mi dłoń, omal nie przewracając kubków i zamiatając blat połą koszuli, którą wyciągnął zza paska. „Prawdziwy przyjaciel, bracie. Przestanę sprzedawać reklamy – cała praca, jaką włożyłem w grupę Fun, była właśnie po to. Tylko ty mnie rozumiesz. Jeśli nadarzy się okazja, awansuję cię na dwudziestego ósmego zastępcę właściciela Electronics Fun” – powiedział, mocno ściskając mi dłoń i mówiąc poważnie każde słowo.

2. Zaloty do pieniędzy

Huaqiangbei jest pełne ludzi biznesu, z których każdy ma własną firmę. Firma to byt ekonomiczny, którego celem jest zysk, a pieniądze są celem i pragnieniem każdego – w przeciwnym razie, po co mielibyśmy narażać się na nędzę bycia szefem? Jest klasa ludzi, którzy wzbogacili się przed innymi, i musimy utrzymywać z nimi dobre stosunki i od czasu do czasu poklepywać ich po plecach, niezależnie od tego, czy jest ku temu powód. Kiedy spotykam Daisy, bogatą i niezwykle piękną bizneswoman z Huaqiangbei – szefową z krwi i kości, a nie żonę szefa, szefową bez żony, jak to czasem mawiamy – od razu mówię z należytą pokorą: „Moja firma, Kinghelm, jest dwadzieścia lat za twoim Hongxin Micro. Muszę się od ciebie poważnie uczyć; jeśli nadarzy się okazja, mam nadzieję, że mnie wykorzystasz. Czemu nie miałbyś nas kiedyś nabyć?” A kiedy spotykam dr. Zhu z Zhongyify, człowieka bogatego i wykształconego, mówię: jakież to piękne uczucie budzi nazwa twojej firmy – „Chińczycy, pełni zapału i energii” – tak bardzo związana z epoką i tak porywająca. Jeśli znasz jakiś sposób na zarabianie pieniędzy, powiedz mi cicho; mogę cię przedstawić pięknym sklepikarzom z Huaqiangbei. Dr Zhu był zachwycony. Jego małe oczy, za grubymi soczewkami, przeskakiwały z boku na bok jednym ukradkowym spojrzeniem; potem rozsiadł się obok mnie, wypił ze mną trzy pełne kufle piwa i, kiwając głową, otworzył serce w mandaryńskim z hunańskim akcentem: „Ten samotny człowiek ma słabość, a jest nią zamiłowanie do piękna. Tutaj, w Huaqiangbei, jesteś moim dobrym bratem”.

Prawda jest taka, że od takich ludzi chcemy pożyczyć sposób, w jaki się zachowują i prowadzą interesy, modele biznesowe, których warto się uczyć, a także bogate zasoby branżowe, które za nimi stoją.

3. Zabieganie o gusta popularnego

Innymi słowy, rób to, co wszyscy lubią, co zwykli ludzie chętnie widzą, z myślą o uczestnictwie i doświadczeniu. Ostatnio zacząłem grać dziadka, ponieważ zbyt wielu ludzi gra wnuka i nie mogę z nimi konkurować, więc zmieniłem podejście. W młodości miałem mnóstwo ideałów. Zaszczyt bycia uznanym za poetę, laury pisarza, tytuł bohatera – wszystko to przelatywało mi przed oczami. Dorastając, nie opuszczała mnie myśl o zdobyciu chwały dla ojczyzny i wyrobieniu sobie nazwiska: człowiek ma jedno życie i nawet jeśli nie mógłbym wyryć swego imienia na odległej górze, to przynajmniej bym się za to zabrał z płonącym sercem. Jaka szkoda, że lata minęły, a moje włosy posiwiały przedwcześnie i nie mam po sobie ani krzty sławy; zamiast tego, niczym Liu Sanbian, poeta songowski, którego najbardziej podziwiam, przeniosłem całą swoją wiedzę wzdłuż i wszerz kraju i obróciłem ją w żart. Jedno mnie pociesza: ambicja, którą miałem jako dziecko, by zostać inżynierem, rzeczywiście się ziściła. Teraz jestem inżynierem w Huaqiangbei – produkt krajowy, oryginalny, bez podróbek, dziesięć razy droższy, jeśli to podróbka, zwrot w ciągu trzech miesięcy, jeśli nigdy nie została zainstalowana.

Wracając do gustów ludu. Zawsze uważałem, że wyrafinowany to syn lub wnuk wulgarnego, że doszczętnie wulgarny to doszczętnie wyrafinowany, a zbytnie narzucanie wyrafinowania to granie syna lub wnuka. Jeśli mówię o „Słonecznej wiośnie i białym śniegu”, niewielu się przyłączy; melodia jest zbyt wysoka dla tłumu. Jeśli mówię o kocie Schrödingera, nikt w Huaqiangbei nie będzie słuchał. Ale powiedz coś w stylu „Pieśni wiejskich Xia Li”, opowiedz dowcip lub historię, a odpowiedzi popłyną strumieniem. W chwili, gdy wspomnę o wielkich pięknościach kręgu Huaqiangbei, Kexin i Xiao Luo, ślina napływa do ust, ślina leci, a wszyscy są poruszeni i zakasują rękawy. Kiedy opowiadam ludziom o jedzeniu z mojego rodzinnego Syczuanu, uwielbiają je; brat z Chaozhou od razu podszedł, żeby porozmawiać i zabrał mnie na makaron ryżowy ze swojego rodzinnego miasta. Zaoszczędziłem na posiłku w fast foodzie i zyskałem przyjaciela – jak dobrze. To też jest technika nawiązywania kontaktu z ludźmi.

4. Zabieganie o względy tłumu

Krąg elektroniczny w Huaqiangbei to popularne, oddolne grono; jego członkowie pochodzą z całego świata, a ich pochodzenie i doświadczenie są bardzo zróżnicowane. Na przykład ja zajmowałem się nieruchomościami, co w uprzejmości nazywamy „sprawami majątkowymi” – określenie to ma zupełnie inne znaczenie – dopóki nie zostałem namówiony do przejścia na moduły Beidou (www.bds666.com) i anteny Beidou. Wartości ludzi, ich poczucie sensu życia i ich ogólne spojrzenie na świat różnią się diametralnie. Kiedy się spotykają, to, czy jest coś do zrobienia, jest kwestią drugorzędną: najpierw trzeba się poznać, najpierw trzeba znaleźć temat do rozmowy, a dopiero bliższe poznanie i wzajemne zaufanie doprowadzi do transakcji i współpracy. W świecie goszczenia mówi się o tym, że „nigdy nie należy porzucać rozmowy” – w biznesie i w pracy w kręgu nie można pozwolić, by coś się zepsuło, bo inaczej okazja straci na atrakcyjności i nie będzie ciepła. Wszyscy tutaj są dorośli, biznesmeni, przedsiębiorcy: astronomia i geografia, czyste i brudne, treściwe i łagodne, wiedza biznesowa i porady domowe – wszystko to można omówić na początek, a gdy temat osiągnie pewien poziom, można porozmawiać głębiej. Pomysły się mieszają, poglądy zderzają, inspiracja przychodzi, a doświadczenie jest przyjemnością; a kto wie, może z tego wyniknie jakiś biznes i nowy pomysł, a kolejny etap rozwoju nastąpi naturalnie.

Dlatego Stara Pieśń Kinghelm Gadam bzdury ze wszystkimi, celowo i nieumyślnie, przy każdej okazji albo wcale. Mówię trochę za dużo i popełniam kilka błędów za dużo, ale uszczęśliwiłem kilku mężczyzn i zabawiłem kilka kobiet, a ostatecznie wszyscy są zadowoleni i radośni, a w Huaqiangbei też występuje efekt suma. W tym tkwi jego wartość. Moja popularność stale rosła, a gdzie jest popularność, tam są pieniądze. W biznesie budowanie szerokiego, zróżnicowanego kręgu w całym ekosystemie przemysłowym jest zarówno konieczne, jak i przydatne.

5. Zabieganie o siebie

To po prostu być pełnym pewności siebie, umieć śmiać się z siebie i umieć odpuszczać. Czasami pewność siebie i autoironia są ze sobą splątane: widzieć rzeczy jasno, żyć z zapałem, a potem nauczyć się je odkładać na później. Oczywiście, osoba bez pewności siebie nigdy nie może śmiać się z siebie. Krąży historia o znanym starszym naukowcu, który wkrótce po ślubie ze znacznie młodszą kobietą wystąpił w reklamie jakiejś marki. Scena, jak mówią, wyglądała tak: wystawił język, wykonał przesadny, szeroki gest i oznajmił dźwięcznym głosem: „Mogę”. W następnej części starszy pan uniósł palec, pogroził nim z naciskiem i powiedział z uśmiechem: „Nadal mogę”. Oczywiście to tylko żart – ale dla nas, bardzo tłustych mężczyzn w średnim wieku, jakże to szlachetna cecha. I myślę o starej reklamie telewizyjnej z Hongkongu, reklamującej środek na żołądek. Sala pełna kobiet sprzedających ubezpieczenia ćwiczy na porannym spotkaniu; Gdy adrenalina i dopamina krążą już swobodnie, unoszą prawą pięść nad głowy, z rumieńcami na twarzy i krzyczą rytmicznie: „Im więcej pracujesz, tym więcej zarabiasz, im więcej pracujesz, tym więcej zarabiasz”. Potem w dobrych nastrojach i z wielkim entuzjazmem wychodzą, by stawić czoła wątpliwościom, obiekcjom i odmowom swoich klientów. Sprzedaż ubezpieczeń musi być co najmniej tak trudna, jak sprzedaż ubezpieczeń wzajemnych w Huaqiangbei. Skoro kobiety prowadzące firmy w Huaqiangbei potrafią sobie z tym poradzić, czy jest jakiś rodzaj ubezpieczeń wzajemnych, którego nie potrafią sprzedać?

Kpiny z samego siebie to w istocie dobry sposób na rozluźnienie atmosfery i zmniejszenie dystansu; to także oznaka autentycznej pewności siebie. Kiedy się chwalę, na przykład, mówię, że moje IQ to solidne 250 – a po chińsku 250 to liczba głupca. Jason z Andy w Singapurze natychmiast mówi, że waży 250; brat Bo z LCSC mówi, że zostało mu 250 esencji; pan Chang z Ichunt mówi, że jego zmysł biznesowy wynosi 250. Wszystko to jest wyższą formą autoironii, a po chwili wszyscy stają się ożywieni, bliżsi i bardziej zaznajomieni. Rozmawiamy o tym, co dzieje się wokół nas i z naszymi własnymi osobami; ludzie łatwo to przyswajają i mogą to porównać ze sobą i porównać. Każdy ma swój własny urok i swój własny wewnętrzny świat; w przestrzeni swojego umysłu każdy jest panem, każdy jest swoim własnym królem.

Długo rozwodziłem się nad sposobami pracy w kręgu i nie wiem, czy cokolwiek z tego będzie przydatne. To opinia jednego człowieka, jeden wąski pogląd. Zapraszam wszystkich do… Kinghelm na herbatę i rozmowę.

Ten utwór dedykuję przyjaciołom z Huaqiangbei, którzy tak bezinteresownie nam pomogli. Dziękuję Wam wszystkim.

Wprowadzenie do pana Song Shiqiang

Pan Song Shiqiang jest dyrektorem generalnym obu firm: Slkor i KinghelmJest członkiem zespołu ekspertów Chińskiego Instytutu Elektroniki, ekspertem ds. działalności Huaqiangbei w Shenzhen oraz felietonistą i pisarzem popularnonaukowym. Song Shiqiang rozpoczął karierę jako technik pierwszej linii, a następnie pełnił funkcję prezesa międzynarodowej spółki z branży nieruchomości. Posiada bogate doświadczenie w zarządzaniu technicznym i prowadzeniu biznesu, łącząc teorię makroekonomii z praktycznymi realiami prowadzenia biznesu, co pozwala jego firmom dynamicznie się rozwijać.

Slkor i Kinghelm, dwie firmy, w które zainwestował pan Song Shiqiang, mają siedzibę w Shenzhen w Chinach i obie są krajowymi przedsiębiorstwami high-tech. Marka Slkor (www.slkoric.com) i Kinghelm Marka (www.kinghelm.net) cieszy się międzynarodowym uznaniem i renomą, a jej udział w rynku stale rośnie. Shenzhen Slkor koncentruje się na rozwoju nowych materiałów, procesów i produktów; zespół techniczny firmy pochodzi z Uniwersytetu Yonsei w Korei i Uniwersytetu Tsinghua. Firma była jedną z pierwszych firm, które opanowały technologię tranzystorów MOSFET z węglika krzemu. Slkor rozwinął się z firmy projektowej działającej bez fabryk (fabless) w kompleksową firmę oferującą usługi projektowania i rozwoju, produkcji, kompleksowych rozwiązań oraz obsługi sprzedaży.

Huaqiangbei w wojnie handlowej: które firmy poradzą sobie?

Slkor Kinghelm Song Shiqiang: Dlaczego w Shenzhen Huaqiangbei jest tak wielu miliarderów? (Część 2)